woensdag 31 maart 2010

De dag gestart met het vertrouwde ontbijtje in de camper. Geroosterd boterhammetje, fruitje, koffie, sappie en dat alles bij de opkomende zon op de achtergrond boven zee. Wat wil een mens nog meer? Op pad vandaag, eerst in Riwaka bij de plaatselijke garage de vuilwaterkoppeling laten vervangen, allemaal gelukt en binnen een half uur waren we alweer op pad. Door de Motueka valley in de richting van de State Highway 6 die naar de westkust voert. Eerst gestopt bij Lake Rotoroa waar heel klassiek een steiger het meer insteekt waar het prima fotograferen was!

Eline moet af en toe veel geduld met mij hebben want ik maak uiteraard veeeeel te veel foto’s maar ik heb haar nog niet horen klagen, dus petje af! Tevens een boswandeling gemaakt langs het meer en door het woud eromheen. Opgevreten werden we door de sandflies, dus eerst in de camper lange broek en lange mouwen aan en daarna onze weg vervolgd.

zwarte zwanen op Lake Rotoroa

Mooi bos ook weer hier, veel mooie vogeltjes gezien. Verder gereden langs de Buller Rivier door de Buller Gorge, de rivier heeft hier diepe kloven in de bergen gesleten. Een mooie weg ook weer. We zijn hier al veel bruggen tegengekomen die te smal zijn voor dubbele rijstroken en waar je dus niet kunt passeren. Er staan dan bordjes met “give way” wanneer je de andere kant voor moet laten gaan. Door de Buller Gorge is dat ook met sommige weggedeelten, die gewoon te smal zijn. Hier wordt je met stoplichten gedwongen de anderen voor te laten gaan.

One Lane Bridge over de Buller River

Ons einddoel vandaag is Westport, aan de westkust van het zuidereiland. Weer een hele andere omgeving met mooie brede zandstranden, totaal andere aanblik weer, heel bizar om in zeg 200 kilometer rijden zoveel verschillende gezichten van dit land te zien. We hebben eerst rondgelopen op Cape Foulwind, waar ook weer een pelsrobben kolonie is, maar hier kun je er niet dichtbijkomen, je kijkt vanaf de kliffen van grote hoogte op ze neer.

bij Cape Foulwind

Ook wel mooi, maar we zijn natuurlijk verpest op noordereiland bij Cape Palliser, waar je ze bijna aan kunt raken. Weka's (een soort van oer-kip) lopen hier wel bij bosjes rond en zijn erg nieuwsgierig. Verder wel een hele mooie omgeving hier.

Achterwerk van de Weka

Cape Foulwind, je voelt je errug ver weg hier!

De top 10 camping opgezocht in Westport. Wilden eigenlijk ook wel eens wild kamperen maar het drinkwater was bijna op en de vuilwatertank vol, dus moesten we het dumpstation van een echte camping gebruiken.

Eline heeft een oudere kopie van Sammie gevonden, net zo'n fel kreng als thuis..:)

Staan weer bijna aan het strand, en zijn vanavond voor het eten nog een strandwandeling gaan maken en hebben de zon bijna onder zien gaan. Helaas kwam er wat bewolking opzetten.

Sunset op strand achter de camping

Wel de hele dag mooi weer, bij aankomst hier aan de kust zelfs strakblauw en 22 graden! Korte broeken dus. Vanavond nog even gebeld met moeders, daar ook alles in orde gelukkig.

Morgen rijden we verder langs de westkust in de richting van de gletsjers bij Frans Josef en Fox. tot blogs! Wim & Eline downunder.

dinsdag 30 maart 2010

wakker met een zonsopgang op het strand achter de camper, kan niet beter! Wel frisjes nog hoor, dat wel. Het idee dat je hier 4 seizoenen op 1 dag kunt meemaken komt af en toe wel aardig uit want we weten in eerste instantie niet wat we aan moeten trekken. Eerst maar een lange broek maar al snel wordt het te warm en gaan de shorts aan. Op het bootje later en meer naar het noorden komen er mistbanken en wordt het ineens weer winter, en tijdens onze wandeling wordt het weer zweten geblazen..

Rode Pohutukawa, nieuw zeelands "kerstbloem", bloeit hier nog volop

na het ontbijt eerst gebeld met Affordable Campervans, we kunnen terecht bij een garage hier vlakbij om de slang er weer aan te laten monteren, gaan we morgen doen want vandaag willen we varen en hiken. We kunnen hier op het strand opstappen met “Sea Shuttle” en varen dan een uurtje of twee over zee langs de kust van het Abel Tasman National Park.

De "Sea Shuttles"

Een prachtige vaartocht met hier en daar een stop om mensen aan het strand af te zetten. Zelf gaan we rond het middaguur ook van boord om aan een twee uur durende hike langs de kust te beginnen en daarna worden we weer opgehaald door de Sea Shuttle en terug naar het strand bij de camping gebracht. Het Abel Tasman park is genoemd naar Abel Tasman dus (gek he), de eerste europeaan die hier aan deze kust land tegenkwam en dat Nieuw Zeeland noemde, dit is later verengelst tot New Zealand. Tasman wilde wel aan land maar werd geweldadig begroet door lokale Maori’s en enkele nederlandse zeelui kwamen om het leven. Tasman liet het voor gezien, en later was engelsman James Cook de eerste die in Nieuw Zeeland aan land kwam en de eilanden voor de engelsen claimde.

Split Rock, Abel Tasman NP

Terug naar de vaartocht. Allereerst kwamen we pinguins tegen (blue penguins), top om die in het wild zo in de zee te zien zwemmen en duiken. Helaas geen foto’s van want boot ging veel te snel en voordat je klaar zit ben je al een mijl verderop. Op wat eilandjes onderweg ook weer zeehonden kolonies, waarvan enkele moeders met zogende jong.

zogende zeehonden

Veel aalscholvers en steltlopers die hier bij laag water de krabbetjes wegkapen. Het verval hier is meer dan drie meter en op onze wandeltocht konden we 1 baai oversteken door over het wad te lopen, een aparte ervaring!

laag water, Torrent Bay

Something went completely wrong..

Deze hike voerde verder door regenwoud met heel veel varens en ander groen.

uitzicht, ergens onderweg langs de hike

We zijn ook nog een swingbridge overgestoken, dat was ook best een aparte ervaring!

de swingbridge

De sandflies hebben ons inmiddels allebei ontdekt en hier en daar worden we lek-gebeten want deze alleraardigste kleine (formaat fruitvlieg) beestjes prikken niet, nee ze bijten! Rond half vijf werden we op het strand van Anchorage Bay weer opgepikt en voeren we terug naar de camping. Nog een avondwandelingetje gemaakt en de volle maan over zee bewonderd.

Morgen eerst de garage en dan gaan we langzaam richting westkust. Bedankt allemaal trouwens voor de leuke reacties, erg leuk om hier in den verre te volgen!

maandag 29 maart 2010

schitterend weer vanochtend, helder boven land en helder boven zee, toch was helaas onze whale watch afvaart geannuleerd vanwege te harde wind op zee. De verwachting voor de rest van de dag was eveneens negatief, en zelfs voor de dag erna. Tsja, wat te doen? Best teleurstellend want we hadden ons hier erg op verheugd. Het vooruitzicht hier een dag te wachten en dan misschien weer nul op rekest te krijgen, lokt ons niet, dus we vertrekken richting Abel Tasman National Park, wat onze volgende stop zou worden. Misschien is er later nog gelegenheid om Kaikoura aan te doen.

vertrek uit Kaikoura

We rijden via de schitterende kustweg noord van Kaikoura en via Blenheim komen we in Picton, waar de Interislander Ferries naar Wellington afvaren. Wij houden links aan richting Havelock en via de ontzettend mooie Queen Charlotte Drive naar Nelson. Je rijd dan langs de Marlborough Sounds, een bijna fjord aandoend gebied en wat is het weer mooi weer!

picknick langs de Queen Charlotte Drive

Marlborough Sounds

We picknicken onderweg en schieten eigenlijk zo goed op dat we besluiten door te rijden naar Kaiteriteri, aan het begin van het Abel Tasman National Park. Bijna op bestemming gaat er opeens een lampje branden op het dashboard, volgens mij van de dynamo… daar zitten we niet op te wachten.. we besluiten door te rijden naar de camping, nog zo’n 20 kilometer. Rijdend over een brug horen we opeens iets over de grond stuiteren onder de camper. We stoppen na de brug zo snel als mogelijk en daar blijkt de vuilwater afvoerslang met de afsluiter en al van de bevestiging te zijn gescheurd… het kan altijd rotter natuurlijk maar we werden er niet vrolijk van! De afvoerslang ergens tussen gepropt en bij aankomst op de camping met de camper verhuurder gebeld. Het lampje (motormanagement) kan ook duiden op slechte diesel (hetgeen hier nogal eens voor kan komen) en gaat na nog een keer starten weer uit. Hoeft niets te betekenen, gelukkig. Voor de afgebroken slang-aansluiting moeten we morgenochtend terugbellen, dan wordt er een lokale monteur geregeld.

camping in Kaiteriteri

opkomst van de maan, vanaf onze kampeerplek gezien

Morgen willen we graag langs de kust hier varen en wandelen, de campingeigenaar biedt aan de reparateur op te vangen en hem de weg te wijzen zodat wij op pad kunnen, dus da’s erg aardig. We staan aan de rand van de camping, alleen een weg scheidt ons plekje van het strand en we hebben een schitterend uitzicht op Tasman Bay! Morgen wederom mooi weer is de verwachting.

zondag 28 maart 2010

In alle vroegte afscheid moeten nemen van Tristan & Yoko, best gek eigenlijk we zijn pas twee dagen bij ze en toch is het afscheid al weer raar. Hopelijk zien we ze volgend jaar weer in Nederland..? We rijden naar Wellington Airport, tanken de huurauto af en leveren het trouwe Fordje bij Hertz weer in. De check-in verloopt snel en we krijgen stoelen bij de nooduitgang, lees meer beenruimte, fijn wel maar het is maar een kort vluchtje naar Christchurch. Eenmaal in de vertrekhal blijkt het toestel vertraagd uit Auckland binnen te komen en wij met een uur vertraging naar het zuidereiland. Uiteindelijk valt het allemaal nog wel mee en staan we slechts 5 minuten na schema-tijd in Christchurch weer aan de grond, vliegtijd 40 minuten.

De Pacific Blue Boeing 737

De koffers komen meteen en we bellen met Affordable Motorhome Rentals voor onze pick-up. Ene John komt al heel snel op het vliegveld en neemt ons mee naar het depot van Affordable. Daar staat een mooie Ford Transit uit 2008 klaar voor ons met alles erop en eran. Een tv/dvd speler, magnetron, grilloventje, 4 grote kookpitten, een koelkast, toilet en douche, airco, verwarming, zonne-panelen, een gasbarbeque, een gps ontvanger, kortom van alle gemakken voorzien gaan we op pad met dit wonder op wielen.

ons huis op wielen voor de komende 2 weken, op de camping in Kaikoura

Eerst even wat boodschappen inslaan en daarna in ongeveer twee uurtjes naar Kaikoura gereden. Dat ligt aan de noordoostkust van het zuidereiland en wordt onze eerste overnachtingsplaats met de camper. We staan op het Top 10 Holiday Camp, een mooie luxe camping in het stadje. We zijn al even info wezen inwinnen voor de walewatch tocht van morgen en hebben een reservering voor de trip van 10.00 uur. Nu maar afwachten of het bootje ook gaat, want de afvaart van vanmiddag was wegens slecht weer op zee geannuleerd. Het weer op land is ook maar zo-zo vandaag, slechts 14 graden en erg veel bewolking. Het zou wel weer wat beter moeten worden deze week. We zien het wel, we hebben een dak boven ons hoofd en in de camper is het gezellig toeven. Vannacht slapen we boven de cabine, zodat de dinette achterin gewoon kan blijven staan, mocht het niet bevallen dan verbouwen we de boel wel. We hebben zelf ons potje gekookt in het ding, zelfs patatjes gebakken in een koekepan dus binnen no time stond de boel blauw van de rook. Hebben de buren wat om te lachen..

Tot blogs!

zaterdag 27 maart 2010

Tristan en Yoko hadden zich echt uitgesloofd vanochtend met een uitgebreid ontbijt en we zijn heerlijk relaxed aan de dag begonnen. Was wel even nodig om ons hoge tempo te onderbreken.. Na het ontbijt zijn we met z'n vieren (Yoko was gelukkig ook vrij vandaag) naar Wellington gereden. We hebben eerst het uitzicht vanaf Mount Victoria lookout bewonderd.

Wellington

Wellington is een redelijk grote stad en vanaf de lookout heb je echt een 360 graden panorama. Aan de ene kant zie je de stad en de haven, en aan de andere kant de baai en het vliegveld. Geweldig uitzicht! Daarna zijn we een stuk rond de baai gereden en hebben heerlijk op een terras koffie gedronken. Het weer is vandaag wederom uitstekend, kan gewoon niet beter!

Tristan & Yoko

Na de sightseeing zijn we het Te Papa National Museum ingedoken waar je met gerust hart een hele dag door kunt brengen. Het is een gigantisch nationaal museum met aandacht voor natuur, historie, cultuur en kunst. We zijn er meer te weten gekomen over het zeeleven hier in de buurt, over de uitgestorven Moa's, over de Kiwi's, de giant squids, de Maori cultuur en de eerste europese settlers. Kortom, over van alles wat. Een echte aanrader, gratis toegankelijk voor iedereen.

Daar is Plimmerton! Reuze landkaart Te Papa National Museum

Schoenen uit voor het Maori ontmoetingshuis

detail van het interieur

Na een ritje met de cable car uphill hebben we nog wat in de botanische tuin rondgelopen, maar waren toch wat moe om de hele wandeling naar beneden te maken dus zijn weer met de cable car terug gereden.

We hebben een prima restaurant gevonden en hebben ons tegoed gedaan aan vlees vis en paella en hebben de verschillende toetjes met elkaar gedeeld, en zijn daarna terug naar Plimmerton gereden. Nog wat nagekletst in de woonkamer van de lodge, en talloze tips van Tristan & Yoko te hebben meegekregen voor de komende twee weken, nu al weer bedtijd. Morgen vroeg op, rond 08.00 vertrekken we hiervandaan richting vliegveld voor onze domestic flight naar Christchurch op het zuidereiland, op naar nieuw avontuur!

donderdag 25 en vrijdag 26 maart 2010

donderdag,

redelijk vroeg uit de veren (maar we zijn toch elke dag voor zevenen wakker..) en in de auto voor een van de langste ritten deze reis, vanaf Taupo (centraal in Noordereiland) naar Lake Ferry helemaal aan de zuidkust. De route voert over de zogenaamde Desert Road, ten oosten van de drie vulkanen, die helaas ook vandaag bijna helemaal onder de wolken verdwijnen. De route is wel spectaculair, een gigantisch doods gebied, niet echt een woestijn maar het komt in de buurt.

Desert Road, rondom "Mount Doom" in de wolken

Daarna midden door het eiland naar het zuiden. Bij Bruce Mountain maken we een stop voor het National Wildlife Center, waar bedreigde diersoorten, met name vogels, te zien zouden zijn. Een kaartjesverkoper die ruikt alsof ‘ie thuis geen douche heeft, een half uur wachten op een bakkie koffie in het café, en de toon is gezet… in het park achter de centrale ontvangstruimte zijn diverse volieres opgezet met daarin het gevogelte, althans, volgens de bordjes want in 9 van de 10 gevallen is er geen vogel in te bekennen. En we hebben echt goed rondgekeken… Een aanrader volgens onze riekende receptionist waren de zeldzame Blue Ducks, zo zeldzaam zelfs dat ze hier gevlogen waren, geen spoor van te bekennen… Er was ook een kiwi-house en wij vermoedden het ergste m.a.w. geen kiwi te zien maar werden uiteindelijk toch verrast oog in oog te staan met een kiwi in het nachtverblijf. Dat maakte de 15 dollars entreeprijs nog enigszins acceptabel, voor de rest; bagger, overslaan, niet naar toe gaan!


Ook nog gestopt bij Aotearoa Stonehenge waar we werden verwelkomd door heks pierlala die meende Eline al eens ontmoet te hebben. De ontvangstruimte was gratis toegankelijk en wilde je naar het modern opgezette Stonehenge (een soort moderne replica van het origineel maar dan veel kleiner) moest je entrée betalen. De heks werkte zo op onze zenuwen dat we rechtsomkeert hebben gemaakt…

Op naar Lake Ferry waar we vannacht verblijven in een holiday resort, een soort mini-camping met enkele kamers annex vakantiehuisjes. We hebben enorm de ruimte, een keuken, zitkamer en bedden voor een weeshuis. In de lokale drugstore hebben we wat inkopen gedaan en we bedruipen ons hier zelf kwa eten koken en ontbijtje maken.

Lake Ferry

Voor een hopenlijk spectaculaire zonsondergang rijden we nog naar Cape Palliser. Dit stond eigenlijk voor morgen op het programma, maar dan doen we het gewoon nog een keer. Helemaal aan het eind van de wereld volgens Tristan, die ons dit plekje heeft aangeraden (bedankt daarvoor!) komen we kolonies pelsrobben tegen, zomaar, aan het strand en op de rotsen liggen er ontelbaar veel.

Nieuw Zeelandse pelsrob

De camera en speciaal de tele-lens heeft overuren gemaakt. Overweldigend om die beesten in het wild te zien, en je kunt er nog dichtbij komen ook. Niet te dichtbij, dan gaan ze loeien en laten ze hun tanden zien, maar toch, je loopt er gewoon tussendoor. De zonsondergang was inderdaad spectaculair met heel veel verschillende tinten en in de verte een blik op de bergen van het Zuidereiland. Al met al weer een dag met onvergetelijke momenten!

Sunset Cape Palliser

Op thuisfront alles ook OK, Benno heeft een tweede anabole injectie gehad en hobbelt volgens de meiden nog best mee. Gelukkig maar.

Morgen op herhaling naar Cape Palliser. Internet verbinding hebben we hier niet, evenmin mobiel bereik, dus dit bericht en verder kontakt zal moeten wachten tot we weer in de bewoonde wereld zijn.

vrijdag,

zitten inmiddels in Plimmerton in de Moana Lodge bij Tristan & Yoko. Internetverbinding is weer tot stand gekomen, en werk dus het weblog maar voor twee dagen tegelijk bij.
vanochtend een fikse hike gedaan, onderweg naar Cape Palliser, naar de Putangirua Pinnacles die bekend zijn geworden van Lord of the Rings (Dimholt). Een flinke wandeling, maar de moeite waard. Weer zo'n overweldigend gezicht!

Putangirua Pinnacles

Daarna doorgereden naar 'the end of the world' Cape Palliser en het lighthouse. Nog veel meer foto's van de pelsrobben die hier met zovelen liggen te zonnen of in het water aan het spelen zijn. Fantastisch weer trouwens vandaag, tot 25 graden aan toe. Die pelsrobben hier hebben echt ons hart gestolen, wat magnifiek is het om aan het strand of op de rotsen te zitten en op enkele meters die schitterende beesten te hebben!

Lighthouse, Cape Palliser

Vanmiddag naar Plimmerton gereden en Tristan en Yoko ontmoet. Alsof we Tristan gisteren nog zagen, zo voelde het aan, we hebben lekker bijgepraat en de Moana Lodge bekeken. We hebben een schitterende kamer met zicht op zee en het ziet er allemaal erg leuk uit. Tristan had gereserveerd in het restaurant aan de haven hier tegenover en daar hebben we heerlijk gegeten en een flesje Nieuw Zeelandse witte wijn soldaat gemaakt. Ontzettend leuk om op zo'n afstand weer ineens een bekend gezicht te zien! Tristan & Yoko hebben het hier prima in Nieuw Zeeland. Binnenkort komt een eind aan hun kontrakt in de Moana Lodge en verhuizen ze iets noordelijker om een  nieuwe start te maken als managersechtpaar van een backpackers lodge aan de kust, voorlopig voor onbepaalde tijd.

met Tristan & Yoko in Plimmerton

Na een voortreffelijk etentje hebben we met een kaasplankje en nog een flesje wat afgezakt in de Moana Lodge en nog verder bijgepraat. Erg leuk om Tristan weer te zien, en ook om Yoko te ontmoeten. Morgen gaan we met Tristan op pad naar Wellington.
De wind bulder hier om de Lodge zo aan de kust en met behulp van wat glaasjes Cabernet Sauvignon zal de slaap zo wel komen.

woensdag 24 maart 2010

Hallo allemaal,

Na een ontbijtje op de kamer zijn we vanochtend vertrokken richting het Tongariro National Park, waarin drie vulkanen van rond 2800 meter hoog liggen. Er was de mogelijkheid om de Tongariro Crossing te lopen, maar zoals we gisteren schreven, de voeten hadden rust nodig, dus op pad naar alternatieven. Vanwege het weer had deze wandeling overigens geannuleerd geworden... Het weer is vanochtend ronduit slecht, af en toe regen en erg veel bewolking. Hoe dichter in de buurt van de vulkanen, hoe mistiger het werd en uiteindelijk zagen we geen hand voor ogen. Hier zijn de opnames voor Mordor en Mount Doom gemaakt voor de Lord of the Rings films, maar helaas we hebben er niets van kunnen zien. Wel nog een korte wandeling gemaakt naar een prachtige waterval.

Daarna maar weer terug gereden richting Taupo met de bedoeling vanuit het stadje naar de Huka Falls te wandelen, een tocht van plm. 2 uur langs de oevers van de Waikato River. Lake Taupo overigens, waaraan we logeren, is een zogenaamde caldera, een oude vulkaankrater, 26.000 jaar geleden ontstaan door een uitbarsting die 1100 km3 aan lava uitspuwde. De omtrek van het meer is zo’n 200 km. Wat dat voor natuurgeweld moet zijn geweest, is niet voor te stellen. De laatste keer dat deze vulkaan actief is geweest was in het jaar 181, toen volgens waarnemingen in China de hemel dagenlang zo rood was als bloed en zelfs in Rome geschiedschrijvers meldden dat de hemel daar in vuur en vlam stond. De vulkaan is nu slapend, gelukkig maar…

Lake Taupo

We begonnen ook hier in Taupo met plensbuien maar daar laten we ons niet door afschrikken en mede dankzij de poncho van Wim (denk aan een flinterdunne vuilniszak) hielden we de moed erin, altijd blijven lachen is het devies. Na een goed uur lopen wordt de rivier die door een canyon stroomt steeds smaller tot ‘ie met donderend geraas door een hele nauwe doorgang stroomt en aan het eind ervan via een grootse waterval naar beneden stort en verder stroomt. Het snel stromende water heeft bijna de kleur van een dikke ijslaag.

Huka Falls

Prachtig gezicht, unieke natuur en wat een mooie wandeling weer! Mooie vogels gezien, maar ook een hermelijn, en we raken niet uitgekeken naar alle hoge, dikke en gekke bomen die we hier zien. Sommige moeten er echt al duizenden jaren staan.

wortels in de open lucht

Gelukkig knapte halverwege de wandeling het weer ineens op en kwamen er weer stukken blauw aan de hemel, altijd fijn voor de foto’s! Terug in Taupo een nederlandse vrouw ontmoet, die in een souvenirwinkel werkte en 7 jaar geleden met haar man naar hier is geemigreerd. Nog wat foto’s gemaakt aan de oevers van het meer.

eendjes voeren,

aan Lake Taupo

Vanavond werk ik het fotomateriaal maar weer wat bij en hebben we nog even een half uurtje met de meiden thuis geskyped. Morgen hebben we een lange rit naar de zuidpunt van het noordereiland voor de boeg.

dinsdag 23 maart 2010

We waren vanochtend allebei te vroeg wakker, rond half zeven ging het licht aan en een kwartier later lagen we in het zwembad van het hotel. Naast een normaal bad waren er tevens bubbelbaden en zwavelbaden, waar we ons maar eens hebben verwend. En stinken… na nog een kort sauna-bezoek en een douche rond half acht met de meiden geskyped – leuk om meer even kontakt te hebben met video-beeld erbij. Een heerlijk ontbijt in het Novotel Rotorua (aanrader dit hotel). Daarna koers gezet naar het “Buried Village”, waar opgravingen delen van het dorpje Te Wairoa hebben blootgelegd dat op 10 juni 1886 door de uitbarsting van vulkaan Mount Tarawera door as, lava en magma is bedolven.

de lokale smidse met een laag van 1,5 meter as en lava

150 Bewoners van dit dorpje (bijna de hele bevolking) verloor hierbij het leven. Je ziet er nederzettingen van zowel europeanen als Maori weer opgebouwd, en delen van de bedolven huizen en hotels. Er is tevens een aardig museum bij. Het dorpje was in die tijd al bij toeristen bekend, dit was het startpunt voor een tocht naar de toen wereldberoemde roze en witte terrassen hier in de buurt, zwavel/silicaterrassen van enorme omvang. Beide terrassen zijn bij deze eruptie totaal vernietigd.

Hier ook in de buurt hebben we vanmiddag de Waimangu Volcanic Valley bezocht, waar de gevolgen van de vulkaanuitbarsting van 1886 zichtbaar zijn. Hier vormden zich zeven kraters en een aantal geisers waarvan de hoogste meer dan 300 meter de lucht in spoot. Al deze geisers zijn inmiddels uitgedroogd maar de kratermeren liggen er nog steeds en dit werd een drie-en-half uur durende wandeling langs borrelende en stomende meren, blauwe kratermeren, champagne-kleurige terrassen en snelstromend water van meer dan 50 graden. De grootste warmwaterbron ter wereld vind je hier, genaamd Frying Pan Lake, en het water is inderdaad gewoon heet.

Frying Pan Lake

Echt compleet bizar wat de natuur hier doet, ontzettend indrukwekkend om in rond te lopen. En dan ook nog het gevoel te hebben dat je hier de enige bezoeker bent want het aantal mensen was op de vingers van 1 hand te tellen. Halverwege kwamen we overigens nog een aantal Wallaby’s tegen (die ooit vanuit Australie in Nieuw Zeeland zijn geimporteerd), zo pal langs het pad. We kijken elkaar aan en dachten “kangaroos in Nieuw Zeeland” – dat kan niet maar het bleken later dus wallaby’s te zijn..

Wallaby's

Aan het eind van de wandeling sta ja aan het Lake Rotamahana, dat na de genoemde eruptie in omvang werd vertwintigvoudigd (..) en waarin dus de roze en witte terrassen (hier de achtste wereldwonderen genoemd) zijn verdwenen c.q. vernietigd.

intens blauw, kratermeer (watertemp. 80 graden)

Hierna word je met een bus weer terug naar boven, naar het beginpunt gebracht. Voor wie hier in Rotorua eens voor de keuze staat “wat te doen” of “welk thermisch park te bezoeken” kunnen we dit absoluut aanraden. We konden er geen genoeg van krijgen.

een van de champagnekleurige terrassen

Op naar ons volgende nachtadres, de Colonial Lodge aan Lake Taupo. Maar ongeveer 70 km vanaf Rotorua dus vandaag niet veel gereden. Een leuk motel pal aan het meer van Taupo, waar je aan de overkant de toppen van de grote vulkanen ziet liggen. Gigantische regenbuien onderweg gehad maar bij aankomst in Taupo was het weer droog en ging zelfs de zon mooi onder. Een boodschapje gedaan en gegeten in Taupo. Voor morgen stond de Tongariro Crossing langs de flanken van Mount Ngauruhoe vulkaan op het programma, maar gezien de flinke wandeling van vandaag voelen we de voeten al flink, en plannen we morgen iets rustigers. Hier in de omgeving is voldoende moois te zien. Wordt vervolgd!

Bedankt trouwens voor de leuke reacties, erg leuk om hier te ervaren hoe mensen met ons meereizen..